حسرت بزرگ

[ad_1]

پایگاه خبری ربیع/ یکی از نام های روز قیامت یوم الحسره است یعنی روزی که دیگر نمی توانی کار و اقدامی بکنی در حالی که قبل از مرگ توانایی بسیاری داشته و می توانستی توشه ای دست و پا کنی و بار بر بندی که آنجا گردنت کج نباشد.

روز قیامت انسان حسرت می خورد از اینکه می توانسته دستی را بگیرد و از بدبختی و کمبود مالی یا کمبود محبت یا سایر کمبودها برهانی اما شیطان دستت را گرفت و اجازه نداد در جیب کنی و کمکی به نیازمند داشته باشی یا قدمی و قلمی و سخنی برمدار حق برانی که آنجا سرمایه ات باشد.

در راس کارهایی که انسان می تواند انجام دهد صدقه دادن است حال مادی یا معنوی، رسول خدا(ص) فرمود: بهترین صدقه آن است که در حالی که صحیح و سالم هستی و امید به زندگی داری و از تنگدستی هم هراسان باشی، صدقه بدهی، صدقه را آنقدر به تأخیر نینداز تا آنکه جان به گلوگاه برسد، آنگاه بگویی: برای فلانی این قدر بدهید و به فلانی آن قدر! (میزان‌الحکمه، ج ۵، ص ۳۲۶)

امیرالمؤمنین(ع) نیز در این باره فرموده است: تنها بهره تو از دارایی‌ات، همان مقدار است که برای آخرت خود پیش فرستاده‌ای و آنچه را که تأخیر بیندازی و به جا گذاری، سهم وارث است. (غرر‌الحکم)

بزرگترین حسرت در روز قیامت آن است که تو مال جمع کنی و دیگری با خیرات تو به بهشت برسد.

امیرالمؤمنین(ع) فرموده است: یقینا بزرگ‌ترین حسرت ها در روز قیامت، حسرت کسی است که در غیر راه خدا ثروتی به دست آورده باشد (و چون از دنیا برود) آن را برای دیگری به ارث بگذارد و آن وارث، آن را در راه طاعت خدای سبحان خرج کند و از این راه به بهشت برود، ولی آن شخص اول، به وسیله همان مال به دوزخ رود. (نهج‌البلاغه، فیض‌الاسلام، حکمت ۴۲۱)

از نظر اسلام این اعمال خوب و بد آدمی است که همدم و همنشین دائمی‌اش پس از مرگ و در قیامت است. بنابراین می‌بایست مواظب اعمال خود به ویژه خوب و بدی که مانایی و پایانی دارند باشد، زیرا آثار آن اعمال دامن‌گیر او خواهد بود و خوب و بدش برای او همیشگی باقی می‌ماند.

پس هیچ‌کس و هیچ‌چیزی با انسان جز عمل، همراه نخواهد بود. چنانکه پیامبرخدا(ص) فرموده است: همراه مرده، سه چیز او را همراهی می‌کند (تا لب گور)، دو تا بر می‌گردد و یکی باقی می‌ماند.

خانواده و مالش برمی‌گردد ولی عملش با او همراه می‌ماند. (کنزالعمال، حدیث ۴۲۷۶۱)  امام علی(ع) درباره جهت‌گیری خوشحالی و بدحالی در انسان می‌فرماید: شادی خود را برای کارهای نیکی که پیشاپیش (برای آخرت) فرستاده‌ای زیاد کن و اندوه فراوانت را برای نیکی‌هایی قرار بده که از دستت رفته است. (غررالحکم، ج ۲، ص ۵۹۲)

انتهای پیام/

 

[ad_2]

لینک منبع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *